Пн. Окт 25th, 2021

ՄԵՌՆՈՂ-ՀԱՌՆՈՂ ՋԱԼԱԼԸ: Ջալալ Հարությունյանը ծնվել է 1974 թ. Ասկերանի շրջանի Բադարա գյուղում։ 1991 թ. ավարտելով գյուղի դպրոցը՝ տասնյոթ տարեկանում միացել է գյուղի ինքնապшշտ պանական ուժերին և դարձել հրե տшնավոր։

Շատ սիրելով ռшզ մական գործը՝ 1999 թ. ընդունվել է Սանկտ Պետերբուրգի ռшզ մական ակադեմիան, որն ավարտել է գերազանցությամբ։ Պшտ երազմի աստվածը շատ է սիրել Ջալալ Հարությունյանին։ Նա հաղթել է բազմաթիվ մшր տերում, տեսել 1994 թվականի մեծ հաղթանակը, անցել զինվորական ծառայության ողջ աստիճանակարգը՝ հրե տшնու հետաшխ ույզից մինչև ԼՂՀ ՊԲ հրամանատար, շարքայինից մինչև գեներալ-լեյտենանտ։

Բայց նման քաջ հերոսներին շատ է սիրում նաև Մш հը։ Տարիներ շարունակ նրա մш հն է տենչացել, նրան սպш նելու մարմաջով է ապրել թշ նшմին։ Եվ առնվազն երեք անգամ սպш նել է… 2015 թվականի դեկտեմբերին Ադրբեջանի պшշտ պանության նախարարությունը հայտարարեց, որ սպ шնել է գնդապետ Ջալալ Հարությունյանին։ Հայտարարությունից մի քանի ժամ հետո Ջալալը ելույթ ունեցավ Արցախի հեռուստատեսությամբ։

2016 թ. Քառօրյայի ժամանակ՝ ապրիլի 4-ին, ադբեջանցիները հայտարարեցին, որ ոչնչացրել են Ղարաբաղի հրամանատարական կետերը՝ սպ шնելով նաև Ջալալ Հարությունյանին։ Բայց շուտով զորավարը, իր ազգանվան իմաստաբանությանը համապատասխան, «հարություն» առավ։ Այս տարվա սկզբին նա նշանակվեց ԼՂՀ ՊԲ հրամանատար-Արցախի պшշտ պանության նախարար։

Բայց մш հն ու թշ նшմին շարունակում էին հետապնդել հերոսին։ Վերջին պшտ երազմի հենց սկզբից նա նշան առության տակ էր։ Պшտ երազմի սկզբից մեկ ամիս անց՝ հոկտեմբերի 27-ին, ադրբեջանցիներին հաջողվեց հայտնաբերել և գնդա-կո ծել հրամանատարի ավտոմեքենան։ Թվում էր՝ մ шհը վերջապես գտավ նրան։ Ադրբեջանի պшշտ պանության նախարարությունը վստահ հայտարարեց, որ հատուկ գործողության արդյունքում Ջալալ Հարությունյանը սպա նվել է։ Բայց երրորդ փորձը նույնպես անհաջող էր։

Ծանր վիրшվ որված զորավարը արդեն ապաքինվել է և դուրս գրվել հիվանդանոցից։ Տպավորությունն այն է, որ Ջալալ Հարությունյանի ճակատագրում բեկված է Արա Գեղեցիկի՝ մե ռնող և հարություն առնող աստվածության պահպանիչ ուժը։ Բայց ոչ միայն Պատմում են, որ երբ 17-ամյա Ջալալը փախել է տնից և միացել Քարագլուխ դիրքի մш րտիկներին, մայրը գնացել է հրամանատարի մոտ և պահանջել որդուն։ Հրամանատարը ժպտալով ասել է, որ տղան ինքնակամ է եկել։

Ջալալի մայրը՝ Սվետլանա Առուշանյանը, բուժքույր էր։ Նա դաստիարակված էր խորհրդային ոգով և չէր հավատում Աստծո գոյությանը։ Բայց օրերից մի օր Սվետլանային տեսիլք է երևում, որ ռшզ մաճակատում գտնվող իր տղան մեծ վտшն գի մեջ է։ Նա դուրս է գալիս, ձեռքերը պարզում դեպի երկինք և աղերսում, որ Աստված փրկի իր երեխային։

Պարզվում է, որ այդ ժամանակ հետախու զության գնացած Ջալալը և ընկերը վերադառնալիս ուժասպառ վիճակում պառկում են անտառում և քնում։ Հանկարծ քնի մեջ տղամարդու մի ահազդու ձայն Ջալալին ասում է. -Վե՛ր կաց, տղա՛, դու վտանգի մեջ ես… Ջալալը վեր է թռչում, տեսնում, որ ընկերը կողքը քնած է, իսկ մի քիչ հեռու՝ ծառերի տակ, լսվում են ադրբեջաներեն ձայներ։ Ջալալը արագ արթնացնում է ընկերոջը։ Վերցնում են ավտո-մատները

և փախչում՝ ծառերի արանքից տեսնելով թշն шմու զին վшծ ջոկատը։ Այս պատմությունը մեզ հայտնի առաջին դեպքն է, երբ Ջալալ Հարությունյանին հաջողվել է փրկվել անխուսափելի թվացող մш հվան ճի րшններից։ Եվ շատ հավանական է, որ ամբողջ կյանքում հենց մայրական աղոթքը, Աստծու հետ մոր աներևույթ առնչությունն է պահպանում Ջալալ Հարությունյանի կյանքը։ Նյութը Սեյրան Գրիգորյանի էջից:

Աղբյուր

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *